Afscheid van het onderwijs

Toespraak, welke ik gehouden heb bij mijn afscheid op school.

 

Selamat Malam. Goedenavond.

 

Ik ben begonnen in het zgn 2de dags onderwijs, een uitvinding van de politiek, omdat men van mening was, dat meisjes ook moesten leren solderen en pijpenbuigen en jongens moesten leren koken en stofzuigen en meer van dat gedoe.

De vacature in de krant gaf aan, dat ik bekend moest zijn met deze problematiek, 3 dagen lessen en 2 dagen vergaderen. Bij de sollicitatie zei ik dan ook volmondig… ja…tegen de toenmalige direkteur….ja, alhoewel ik niets van dit 2de dagsonderwijs begreep of gelezen had. Ik werd aangenomen en vanaf die tijd begreep ik, dat je in het onderwijs heel gemakkelijk… ja… kan zeggen en… nee… kunt doen. Die twee dagen vergaderen bleek niets anders te zijn dan: balletjes opgooien, gedachten uiten of ff je agressie uitleven, verder hield het niets in.

Deze ervaring heb ik dan ook 38 jaar volgehouden. Wel met moeite, maar daar kom ik zo op terug.

Je moet natuurlijk wel heel serieus les blijven geven. Daar had ik geen moeite mee. Voor de rest…en over de rest ……..altijd lachen…..nooit uitlachen…….alhoewel  ……

 

Het waren de jaren 70, de pil was uitgevonden,

dus moesten de jongeren les krijgen in seksualiteit. Daar is niets mis mee, maar toen die geitenwollesokkenfiguren in zo’vergadering voorstelden een condoomautomaat in de toiletten op te hangen, ging mij dit toch te ver en protesteerde ik.

Dat was toen.

Nu is anders.

Nu zou ik het zeker aanraden, want tot mijn verbazing zie ik in het begin van dit jaar een heuse keuken met een bijna afgesloten  badkamer verrijzen in het praktijklokaal. Ik heb het al een paar keer opgemerkt, gezien de veiligheid, vastgelegd in de Arbowet, lijkt het mij nu wel verstandig op zo’n hangplek een condoomautomaat op te hangen.

‘t Is maar een advies…..

 

Nu ff over mijzelf, want zo gemakkelijk was ik misschien niet. Een echte digibeet, zoals u weet. Typen en opslaan kan ik wel, maar verder moet je mij ook niet vragen. Schrijven doe ik graag. Hele schoolborden schreef ik altijd vol, maar toen in het begin van het jaar dat digibord verscheen?

Ten eerste was mij dit nooit gevraagd. Ineens hing hij er.

Nou dan moet je niet bij mij wezen. Ik bepaal……… Zo ga je niet met docenten om.

Toen ze mij dan ook vertelden dat ik niet met een stift op dat bord mocht schrijven, lachte ik even en dacht bij mijzelf…..dan schrijf ik helemaal niets meer. Slechts een enkele maal ging ik in de fout en heb ik de drie wetten van Ohm op het bord geschreven. Dit had ik uit de mond van een aardige collega, horen uitspreken tijdens een vergadering.

Ik wist niet dat er drie wetten bestonden , maar …….je bent nooit te oud om te leren…..(Ps. De wet van Ohm is bovendien geen formule, maar een ontdekking verwoord in woorden.)

 

Met het cgo is de dossiervorming ontstaan. Een walgelijke persoonsvorm die ooit in de DDR ontstaan was, maar na jaren tegenwerking van de bevolking uiteindelijk afgeschaft en verbrand is en dat geeft de burger moed, nietwaar….

 

Ik ben eens in mijn eigen dossier gedoken. Twee mappen vol had ik thuis en ik kwam van alles tegen.

 

Allereerst vele aanstellingen na weer een fusie.

Eerst Streekschool Zuid, toen Streekschool Rijnmond met weer andere managers en toen de ROC vorming met een nog  ondoorzichtiger bestuurslaag en dan vergeet ik nog de lumpsum bekostiging, waardoor je een andere functiewaardering kreeg, jaartaak en een CAO. In mijn ogen voor het onderwijs een overbodige organisatievorm, overgewaaid uit het bedrijfsleven, ooit ingesteld in het begin van de industrialisatie, toen de werkgevers de werknemers gingen uitbuiten. Nu gebeurt dit dus in het onderwijs. Een achterlijke bestuursvorm dus. Bovendien kreeg je daarna de tijd van de zakkenvullers, de onderwijsvernielers en de zeer grote bureaucratie, welke laatste weer verwerkt werd in de jaartaak.

Ook begonnen ze toen met de functioneringsgesprekken en de eerste die ik had weigerde ik prompt. De directuer himself belde me in de klas tijdens de les dat ik moest komen, maar ik zei gewoon dat ik geen tijd had en smeet de hoorn er op.

Natuurlijk moest ik weer op het matje komen, excuses aanbieden en zeggen dat het nooit meer zou gebeuren. Natuurlijk gebeurt nooit iets precies opnieuw….

Schoorvoetend ging ik dus naar ieder gesprek, kreeg keurig thuis het verslag van die bespreking met het verzoek deze getekend terug te sturen. Velen heb ik bewaard, zonder handtekening en dus nooit opgestuurd. Niemand vroeg er om.

 

Ook kwam ik een verslag tegen van een gesprek met een onderwijsmanager en de directeur over een aanvaring die ik had met een zekere collega. Ik was tijdens een vergadering uit mijn dak gegaan en dat mag natuurlijk niet. Tijdens dit gesprek werd er geopperd dat ik maar eens aan outplacement moest denken. Ze wilden me dus lozen had ik door. Ik luisterde aandachtig naar de argumenten. Bleef lachen. Knikte aannemelijk en zei dat ik het een goed idee vond, maar dat ik er over na wilde denken. Ik zou er op terug komen……….dat moet ik dus nog steeds…

 

Ook kwam ik in mijn map nog een bekwaamhedenlijst tegen, maar daar kwam ik niet uit……..wil ik niet….ik ga jullie niet alles vertellen.

 

Ook een echt beoordelingsgesprek kwam ik tegen. Uiteraard ook nooit ondertekend en nooit teruggestuurd. Alle opgesomde functies werden bijna als goed beoordeeld. Een paar op… matig…welke zeg ik niet….Toch kreeg ik mijn Lc salarisschaal…….Dat waren nog eens andere tijden …Ton.

 

Een verzoek of ik akkoord ging met de overdracht van mijn medisch dossier na de fusie met het ROC….de antwoordenveloppe zat er ook nog bij.

 

In 1990 kreeg ik een formulier waarop stond dat ik een salaris garantie had van 18 jaar, 4 maanden en 9 weken.

 

Vele afvloeiingslijsten kwam ik tegen waar ik ver bovenaan stond en natuurlijk zeer vele jaartaakmodellen, die elk jaar steeds ingewikkelder werden. Op een lijst stond na de lesgevende taak nog wel 19 andere taken waarmee ik me bezig zou moeten houden. De meeste taken kende ik geeneens van naam.

 

Verder heb ik in die 38 jaar een echt dagboek bij gehouden. Losse voorvallen die ik nu niet allemaal op ga noemen, maar ik herinnerde me wel die ene collega, die vloekend voor de deur van een lokaal met negen sleutels aan zijn bos toch nog niet de deur kon openen na weer een interne verhuizing en dus weer andere sloten op de deur.

En Trees die op een keer doodsbleek een lokaal uit kwam omdat ze “gevlucht” was voor collega Wim, een aardige, maar zeer introverte man…….”Leo, Ik vroeg alleen of hij dat formulier al ingevuld had en toen keek hij me langzaam met verschrikkelijke ogen aan, stond heel langzaam op uit zijn stoel en kwam langzaam op me af……”

 

Nog even kort over managers

Managen is een engels woord en als je in het woordenboek kijk, lees je….hij of zij die het voor elkaar krijgt….dus met gewone woorden…plompgezegd, maar overduidelijk   ….klaarkomen…. Nu, daar zijn vele variaties in…(dit heb ik met Piet besproken….dit zou ik ook aankaarten)………..en ….. als je dus uitgaat van de welwillendheid en de mogelijkheid van het team en als je als onderwijsmanager… of hoe die ook heten mag… uitgaat van de kwaliteiten van de personen…. krijg je dus alles voor elkaar.

Als je echter op je strepen gaat staan en alleen maar kijkt maar de functieomschrijving van Lb of Lc ga je op je bek, want de Fuwa is alleen maar een systeem om te voorkomen dat je net zoveel verdient als de directie, meer niet.

Zelf heb ik nooit zo’n beladen managerfunctie geambieerd, maar nu lijkt mij een manager in Thailand wel erg aantrekkelijk. Ik zal jullie zeker schrijven als ik daar ben aangenomen. Stuur mij uw emailadres maar.

 

Lieve mensen. Omgaan met de jeugd vond ik en vind ik dus het leukste wat er is. Omgaan met jongvolwassenen, snotneuzen, herrieschoppers, belhamels,  criminelen, grootsmoelen,  AdHAders en andere geestelijke afwijkingen……………..

Ik zal jullie missen ……echt.

 

Een zeer hartelijke groet en laat je niet gek maken…

                                                                                        Leo Willemsen.

Leowillemsen.nl

Intiem India