Biografie

Leo Willemsen werd in 1946 geboren in Rotterdam, op zuid, in de kraamafdeling, waar zowat alle zuiderlingen toen geboren werden. Zijn vader was scheepstimmerman en zijn moeder verzorgde de kinderen en deed het huishouden. Ook was er nog een oma in huis, die meehielp en heel vaak de kinderen naar school bracht. Vader, moeder, drie kinderen en een grootmoeder. Een huis vol dus. Een heel gelukkige tijd. Hij was een fan van zijn vader en hield veel van zijn moeder. Ook aan zijn oma in huis bewaart hij fijne herinneringen. Ze deden veel spelletjes met haar en leerden ook “professioneel” valsspelen, waardoor elk kind wel een keertje kon winnen en dus tevreden kon gaan slapen.

Na de kleuter- en de lagere school studeerde hij succesvol verder op de Mulo. Wiskunde was zijn lievelingsvak, evenals tekenen en zijn opstellen leverden hem naast bewondering ook hoge cijfers op. Voor talen had hij echter geen “knobbel”, maar wist, dank zij die andere knobbel, toch zijn diploma te halen.

De zaterdagmiddag was zijn “vrije” dag. Die besteedde hij bij de padvinderij, waar hij na vele jaren, enkele omzwervingen en tussentijdse stops, alle rangen en standen bekleed heeft en op het eind er met de akela van doorging.

Aangezien de familie Willemsen het niet zo breed had, ging hij na het behalen van zijn diploma aan het werk in een fabriek en verdiende, anno 1964, vijfenzeventig cent per uur.

’s Winters in het donker op zijn zelfgeverfde fiets naar het werk. Overdag werken in een grote hal met kunstlicht en ’s avonds in het donker weer terug. Van zijn salaris mocht hij vijfentwintig gulden per maand zelf houden. Heel andere tijden dan nu dus.

Zijn hele leven werken in een fabriek zag hij echter niet zitten en hij besloot verder te gaan studeren. Naast zijn werk van vijf dagen per week volgde hij de avondschool. Twee avonden en zaterdagochtend naar school en de overige vrije tijd studeren. Na tien jaren ploeteren, studeerde hij af als leraar elektrotechniek, werd al snel op een bekende school op zuid aangenomen en is daar altijd met veel plezier blijven werken ondanks het meemaken van alle onderwijsvernielingen. Hij was ondertussen getrouwd (met de akela) en zij kregen samen drie welpjes en later twee kleinkinderen en iedereen woont gezellig in de buurt van het oude nest.

Het schrijven van artikelen voor het schoolblad vond hij leuk en spoedig daarna werden het ook columns, waarin hij op een ludieke manier het overgeorganiseerde onderwijs op de korrel nam.

Daarnaast hield hij zich bezig met het schrijven van reisverhalen. Na zijn eerste kennismaking met Thailand en het eiland Bali besloot hij een tocht te maken door India, alleen, met enkel een rugzak.

De tocht werd zo overweldigend en maakte zo’n diepe indruk op hem dat hij besloot om er een boek over te schrijven, waarin hij iets van zichzelf bloot gaf. “Ik zie je nu heel anders”, was het commentaar van een buurvrouw na het lezen van zijn eerste boek.  “Soms is het wel een beetje eng”, voegde ze er lachend aan toe.

 

Ook legde Leo Willemsen zich al heel lang toe op het schrijven van gedichten, maar die moeten nog gebundeld worden, waar hij na zijn pensionering in 2011 genoeg tijd voor hoopt te krijgen.

 

Leo schrijft overduidelijk vanuit zijn hart, soms emotioneel, maar vaak ook realistisch. Het verhaal is van hem, maar zeker ook van de lezer.

 

terug

Leowillemsen.nl

Intiem India